Eerste dag in de Sunshine State

Donderdag 4 augustus om 5 uur 's morgens: de wekker gaat af, veel te vroeg. Om 7u30 vertrekt in Antwerpen de Thalys richting Amsterdam en Schiphol. We vertrekken een dagje vroeger, omdat we niet het risico willen lopen om ons vliegtuig te missen, maar ook omdat we graag een dagje Amsterdam meepikken. In theorie blijkt die gedachte een pak mooier dan in praktijk, want Delphine en ik zijn allebei toch wel vrij moe. Toch slagen we erin om na de check-in in de Ibis Budget in de buurt van de luchthaven de bus naar het centrum van Amsterdam te nemen en daar een hele dag door te brengen, inbegrepen ongeveer 2 uur schuiven voor het Anne Frank-huis (dat gelukkig heel erg de moeite bleek te zijn).

Op vrijdag 5 augustus om 5u30 gaat dan opnieuw de wekker (veel te vroeg) af. Om 9u55 vertrekt ons vliegtuig naar Zurich en zo naar Miami. Na een vlug ontbijt de shuttle naar de luchthaven waar we ruim op tijd aankomen. De boarding passes waren de dag op voorhand al in onze mailbox beland, dus ook daarover geen zorgen meer. De controle op Schiphol verloopt zonder problemen, maar in Zürich moeten we na alle verplichte controles nog eens een extra US-controle voor onze gate door. Daar schudt de dame aan het controlehokje bedenkelijk met het hoofd bij het zien van mijn paspoort en ik word eruit gehaald voor een aparte rugzakcontrole en fouillering. Ik vraag me nog altijd af wat me zo verdacht maakte... Het vervelende van de zaak: we hadden maar een heel korte overstap in Zürich, dus we kwamen net aan op het tijdstip waarop het boarden officieel moest starten. Gelukkig voor ons had het boarden wat vertraging opgelopen, zodat we uiteindelijk toch nog een comfortabele overstap konden maken.

De vlucht was lang en we moesten 10 uur gevuld krijgen. Ik heb me eindelijk aan de Divergent-serie gewaagd (een leerling vraagt al maanden of ik die heb gezien, dus nu kan ik haar ook blij maken), dus 6 van de 10 uur was al gevuld. De rest van de tijd werd zoals gewoonlijk opgevuld met eten, muziek luisteren en hazeslaapjes. Bij landing was het middernacht Belgische tijd dus mijn lichaam riep al hard om slaap (vooral na het vroege uur die morgen). Jammer genoeg was dat buiten de douane gerekend, waar we nog heel wat tijd kwijt speelden. Delphine raakte vlotjes door de controle na aanmelding op de computer, ik moest me na aanmelding (natuurlijk) nog eens apart bij een hokje aanmelden voor een persoonlijke 'ondervraging'. Welkom in de VS! De wachtrijen zelf waren lang, de ondervraging gelukkig niet zo. Daarna zoeken naar de bus richting Miami Beach en een bus naar het hotel. We werden daarbij snel en vriendelijk geholpen, heel tof! We hebben trouwens geleerd dat busbestuurders hier in Florida vaak zwarte vrouwen zijn. Grappig wel. Het is trouwens de eerste keer dat ik echt uitgebreid gebruik maak van het openbaar vervoer in Florida, dus best wel eens een ervaring.
Het hotel bleek 100 m van onze busstop te zijn. De busbestuurster dacht heel lief met ons mee en zou ons helemaal op aanvraag afgezet hebben. Het steekt hier niet zo nauw. De eigenares van ons hotel bleek ook een heel aparte dame van 71 te zijn. We zijn die avond en vanochtend een groot deel over haar leven en haar familie te weten gekomen. Best wel vermoeiend soms, omdat ze Engels sprak met een Spaansachtig accent. Niet altijd even gemakkelijk te begrijpen.

Na een minder moeizaam dan gedacht jetlagslaapje waren we rond 9 uur weer paraat. We aten iets dat voor ontbijt moest doorgaan (een allegaartje van voorverpakte koeken, banaan, yo ghurt, thee, koffie) en na het inpakken van de valies namen we opnieuw de bus om onze huurauto op te halen. Dat verliep opnieuw vlotter dan verwacht met de bus. Het tofste moment van de dag gebeurde wel op die bus: jongen stapt af, man in de bus roept naar de buschauffeur om niet verder te rijden. Jongen was namelijk rugzak op de bus vergeten. Hilariteit alom, vooral omdat iedereen maar zat te roepen. Wat eerst ruzie leek, was dus eigenlijk gewoon overdreven enthousiasme. Geweldig!

De auto ophalen bleek ook een avontuur van 2 uur te zijn, maar we raakten uiteindelijk op pad. Koffers die we hadden mogen achterlaten aan het hotel eerst oppikken aan het hotel en dan op weg. Nog niet zo simpel, want we probeerden om de tolwegen te vermijden wat met een offline kaart van Google Maps blijkbaar niet zo evident is. Met een beetje creatief kunst- en vliegwerk raakten we uiteindelijk toch nog in Florida City bij ons motel Fairway Inn.
De bedoeling was om vandaag de Airboat te nemen, maar door de vele onverwachte extra's en vertragingen waren we vergeten dat we onderweg van Miami naar hier moesten stoppen. We hadden 50 minuten moeten terugrijden, dus we besloten er dan maar een luie namiddag aan het zwembad van te maken. We werden later wel door onweerdreiging weggejaagd aan het zwembad, maar het echte begin van de storm liet nog even op zich wachten.

De avond sloten we uiteindelijk af met Denny's (what else?) waar ik zowaar een lekker slaatje at en Delphine haar eerste (van vele?) cheeseburger.

Morgen meer!