Speciale dag! Vandaag zouden we met gids de Everglades in trekken om daar op verkenning te gaan. Geen haast want we werden pas om 12 uur op onze verzamelplaats verwacht. Genoeg tijd dus om 's morgens rustig te gaan ontbijten en onze rugzakken klaar te maken.
We hadden blijkbaar een populair uur uitgekozen om te gaan ontbijten. Om half 10 stond er een vrij lange rij hongerige mensen aan te schuiven. Het ontbijt viel eigenlijk best wel mee! Havermout, banaan en appelsien, zelfgemaakte wafels, cornflakes en lekker fruitsap en appelsap. Daarnaast natuurlijk ook het verplichte Amerikaans nepbrood en een assortiment aan bagels en muffinachtige dingen. Het kon absoluut slechter. We zijn in het algemeen wel enthousiast over onze Fairway Inn: proper, gemakkelijk bereikbaar en comfortabel.
Na het ontbijt wilden we eerst even gaan winkelen om ons lunchpakketje voor de middag samen te stellen. Het zijn uiteindelijk wraps geworden (waar we 2 dagen van gegeten hebben). Toch wel vrij gezond bezig. Ons tijdsmanagement was niet zo goed als we zelf dachten, want plots was het al 11u15 toen we terugkeerden van de winkel. Onze gps (= mijn gsm) liep dan ook nog eens op zijn laatste batterijresten dus het werd dan ook nog eens bijna spannend of we wel terug zouden raken aan ons hotel. Daar moesten we dan ook nog onze rugzakken inpakken en onze wraps maken. Het werd toch nog een beetje hectisch. We vertrokken tegen 11u45 naar de fruitstand Robert is Here, die gelukkig voor ons maar op ongeveer 10 minuten van ons hotel lag.
We ontmoeten onze gids Geoff (en dat was helemaal in orde) en het bleek dat we een privétour met z'n tweeën zouden krijgen. Geoff bleek een heel chille mens van 29 die ons die dag heel nonchalant zou begeleiden. We zouden hem gerust tot boomknuffelaar kunnen bestempelen. Hij liep bijvoorbeeld bijna voortdurend op blote voeten. Hij hield duidelijk heel veel van de natuur en de Everglades en ik denk dat hij erin geslaagd om een deeltje daarvan over te brengen aan ons. Hij bleek een niet-typische Amerikaan te zijn en ik denk dat we een van die zeldzame Bernie Sanders-stemmers gevonden hebben.
Aan het vertrekpunt stapten we over in een busje en samen met Geoff reden we de Everglades in. Ons kayak-vertrekpunt lag 60 km verder, maar onderweg maakten we nog 2 of 3 tussenstops om door het moeras te gaan waden. We zagen in een van de watergaten al onmiddellijk een mini-alligatortje die er ongelooflijk schattig uitzag. Daarna gingen we het moeras echt in. Hij vertelde ons dat er op dit moment niet zoveel muggen waren (in juni was er wel een hoogtepunt geweest), dus we werden maar af en toe lastig gevallen. Het was ongelooflijk sereen en rustig in het moeras en een zeer vreemde gewaarwording om daar rond te waden. Het hoogtepunt: een uil die dicht in onze buurt neerstreek en ons daar in de gaten bleef houden tot we weg waren. We zaten een goed half uur in dat moeras en daarna reden we verder naar een tweede stop. Die stop was indrukwekkend! We stonden, voor we het goed en wel beseften, op 2 meter van Snaggletooth, een alligator van ongeveer 3 meter! Geoff vertelde ons achteraf dat hij van plan was geweest om het gebied af te zoeken, want dat stukje was blijkbaar de vaste stek van Snaggletooth. Het was niet heel waarschijnlijk dat hij er zou zijn, maar we hadden blijkbaar geluk. Aanvankelijk geloofde ik nog bijna dat het een standbeeld zou kunnen zijn, neergezet voor de onwetende toeristen, tot hij zich plots een kwartslag draaide en ons doodleuk begon aan te kijken. Echt schrik moesten we niet hebben zei Geoff, want als hij zich bedreigd voelde, zou hij eerst een sissend geluid laten horen als waarschuwing om ons terug te dringen. Ze doen alles om een gevecht te vermijden en intimideren eerst. Als er dan geen actie is, vallen ze aan. Als mensen aangevallen worden, is het vaak omdat (vooral) alligators (die met mensen bekend zijn) mensen met eten associëren. Ze doen dus niet standaard kwaad en zijn in het wild bang van mensen. Snaggletooth zit al jaren op die plek en weet dus dat daar af en toe mensen voorbij komen. Ik moet zeggen dat ik onder de indruk was en tegelijk ook wat angstig. Het voelde allemaal heel onwerkelijk, maar indrukwekkend.
Na de wandelingen was het tijd voor de kayak. Normaal zouden we kayakken op zout en zoet water, maar op zoet water is er op dit tijdstip van het jaar niet veel te zien, dus we vrachten ongeveer 4 uur door op het zout water. Het was ongelooflijk vredig, rustig en indrukwekkend. Op een groot meer met eindeloos uitzicht tussen de vogels. Onbeschrijflijk gevoel. Een minikrokodil kwam zelfs ook even een kleine show voor ons geven. We hebben een klein uurtje gewoon op het water gedobberd en gekeken en het was geweldig.
Tegen 7u20 vertrokken we aan de haven bij het Flamingo Visitor Center, nadat we daar eerst nog een paar krokodillen gespot hadden. Op de terugweg nog veel bijgeleerd over onze gids die ook een leerkracht bleek te zijn en veel van de problemen in het onderwijs herkende. Tegelijk geruststellend en zorgwekkend dat die problemen internationaal zijn.
Om 20 uur werden we weer afgedropt en na een verfrissende douche was een comfortabel bed zeer welkom! Wat een topdag!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten